عالم و آدم همه اندر خم ابروی تو گیرنکان به خال لبت ای دوست گرفتار و اسیرندست از دامن تو کی بتوان دست کشیدنما در خم ابروی تو ماندیم بگو دست بگیرن

تو رفتی و خوشا به حالت مادر خوبم شبیه حال زهرا بود حالت مادر خوبم بهشت جاودان که زیر پایت بود اینجا خوش است آنجا احوالت؟!مادر خوبم همه گویند که از یاد همه رفتی ولی بجا مانده در این سیما حال زارت مادر خوبم خبر داری دلم آشفته بازاریست بی تو؟! فدا ای کاش میگشتم برای حال تیمارت مادر خوبم تمام آرزویم بود...

رفتم به عالم خودم بگو از دنیات چه خبررفتم به عادات خودم بگو از رؤیات چه خبرعالم و آدم همه را بردم ز یادم امامستم بخواب دیدنت از چشم زیبات چه خبرمن بی خیالت نیستم تو شور پنهانم شدیآتش زدی بر هستی ام مستی لبهات چه خبرچشمان تو سودای باران دارد هر شام و سحردلم این روزها تنهاست بگو از دلتنگیات چه خبر

... به هر بهونه ای شد آخرش اشکمو در آوردی... شاید از نادر جاهایی هست که اگه اشک آدم در میاد باید خوشحال بود... خیلی سخته با آلودگی به این وضع من بری در خونه پاکترین آدمها و بگی سلام ... خودمونیم اگه یه نفر با کمترین بوی تعفن بیاد نزدیکمون چه حالی بهمون دست میده؟!!! وقتی میخواستم برم این حالو داشتم.....

سفره را پرمیکند صدای مادر اگرچه چایی و نان محلیست به یاد خاطراتش گوشه گیرم شب یلدا کنارم جاش خالیست ********************* صدای همهمه ی دور سفره صدای خنده های کودکانه چرا بغض گلو راحت نمیشه امان از روزگار و از زمانه شب یلدای 93 جای خیلی ها خالی بود خدا همه رفتگان رو بیامرزه

عاشق گله از سردی روزگار ندارد گرمی خاطراتت زنده ام نگه میدارد اگر چه تکرار ندارد یاد آخرین بوسه ات در آخرین پیچ زندگی برای زنده نگه داشتنش کافی است... دل من زیر دریای غم هم باشد با نگاهت روشن میشود با بوسه هایت گرم میشود با نفسهای تو زنده میماند... گرمم کن... زنده نگاهم بدار... اگر مردنی هست!.. آغوش...

کمی ای دوست آشفته بازارم، مجالی ده بروی شانه هایت تا ببارم ، مجالی ده دمی قد نگاهی روی بام آرزوهایم مرا از خود به خود دارم ،مجالی ده به هر لحظه شکار غمزه هایت میشوم من بیا ای شور پنهانی به رخسارم ،مجالی ده میان خواب و رؤیایی نگاهت را مگیر از من نگر بر رنگ رخسارم که دلتنگ رخ یارم ،مجالی ده جوانی رفت ...

ای کاش لبانت همین نزدیکی بود که هر وقت بوسه میدادم میگرفتی ویا تو بوسه میدادی و من همین نزدیکی دیگر مجال گفتن ای کاش نبود ... ***************************** داستان زندگی ما همش بهانه بود از همان روز اولش عاشقانه بود به عاشقانه های تو عادت کرده بودم باورم کن که زندگی همش بهانه بود ********************...

بی رنگ رخت رنگ به رخسار ندارم من تاب ندیدن خنده ی دلدار ندارم تا خنده کنی بال به پرواز درآرم جانا به لبم جز لب تو دار ندارم

باز مهتاب شد و کوی تو شد منزل من خواب از چشم ترم رفت و تویی در دل من به نگاهی که دلم برده آن شد سوگند بی تو حتی این دم و باز دم است مشکل من

گفتم شبی به لیلی اذن نگاه خواهمگفتا که من هم از تو قلبی پر آه خواهم آهی کشیدم از دل تا صبحگاه به فریادگفتا که رو سیاهی من حور و ماه خواهم لیلی کجا براهی تا در رهت درآییممن قامتم ضعیف و عفو از گناه خواهم

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشدکه تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد لب تو میوه ی ممنوع، ولی لب هایمهر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد بی قرار توام و در دل تنگم گله هاستآه بی تاب شدن، عادت کم حوصله هاست با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهرهیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد هر کسی در دل من جای خودش را داردجا...

دل شیدای تو رخسار مرا شاد نمودبین چنین جان خرابم همه آباد نمود ***************************** بوسه بر لعل لبت جان به جمادم دادهعشق سوزان تو اکسیر حیاتم داده