بیا و لحظه های مرا شیرین کن
ای خالق زیبایی
رفیق روزهای تنهایی
بیا که زندگی بدون تو لحظه لحظه شده
سرت را بر مگردان
دوچشمانت راه را به من نشان میدهد...
خانه دوست
و همانجا که مرا به کودکیم میبرد و باز بهانه میگیرم...
چه سری است میان آغوش تو و کودکی من؟!!!!....
چیزی از حال نمیدانم
چیزی از غصه نمیفهمم
مرا به کدام لحظه از بچگیم میبری!!
نوشته شده توسط محمود عشرستاقی در چهارشنبه دهم خرداد ۱۳۹۶ ساعت 8:42 موضوع | لینک ثابت
برچسب:
نویسنده: آناهیتا میرزاپور