من و آتش

من در انتظار سوی چراغی از طرف لبهای تو بالای تپه نزدیک خانه مان نشسته ام

نمیدانی چندبار بخاطر پرواز شاپرکها و سو سوی کرم شبتاب ناگهان گر گرفتم و ایستادم

چشم در راهم

گاه گاهی تصور وجودت در خیالم آتشی میافکند به تمام هستی ام

من کجا و 125 کجا

بگزار بسوزد

هرگز به آتشنشانی زنگ نمیزنم

گاه میگویم آنجا که برای ابراهیم آتشش گلستان شد همینجایی است که من در آن میسوزم

و مطمئنم که گلستان میشود

هرچه میسوزم عطر بوی تو بیشتر می آید

نوشته شده توسط محمود عشرستاقی در یکشنبه یکم بهمن ۱۳۹۶ ساعت 19:51 موضوع | لینک ثابت